O gospodyniej

Proszono jednej wielkimi prośbami,

Nie powiem o co, zgadniecie to sami.

A iż stateczna była białagłowa,

Nie wdawała się z gościem w długie słowa,

Ale mu z mężem do łaźniej kazała,

Aby mu swoję myśl rozumieć dała.

Wnidą do łaźniej, a gospodarz miły

Chodzi by w raju, nie zakrywszy żyły.

A słusznie, bo miał bindasz tak dostały,

Żeby był nie wlazł w żadne famurały.

Gość poglądając dobrze żyw, a ono

Barzo nierówno pany podzielono.

Nie mył się długo i jechał tym chutniej:

Nie każdy weźmie po Bekwarku lutniej.


Z żalem i z płaczem, acz za twe nie stoi, 

   Mój dobry Kosie, towarzysze twoi 

W ten grób twe ciało umarłe włożyli, 

   Którzy weseli wczora z tobą byli. 

Śmierć za człowiekiem na wszelki czas chodzi; 

   Niech zdrowie, niech nas młodość nie uwodzi, 

Bo ani wzwiemy, kiedy wsiadać każą, 

   A tam ani płacz, ani dary ważą.