"Nasz dobry doktor spać się od nas bierze, 

Ani chce z nami doczekać wieczerze." 

"Dajcie mu pokój! najdziem go w pościeli, 

A sami przedsie bywajmy weseli!" 

"Już po wieczerzy, pójdzmy do Hiszpana!" 

"Ba, wiere, pódzmy, ale nie bez dzbana." 

"Puszczaj, doktorze, towarzyszu miły!" 

Doktor nie puścił, ale drzwi puściły. 

"Jedna nie wadzi, daj ci Boże zdrowie!" 

"By tylko jedna!" - doktor na to powie. 

Od jednej przyszło aż więc do dziewiąci, 

A doktorowi mózg się we łbie mąci. 

"Trudny - powiada - mój rząd z tymi pany: 

Szedłem spać trzeźwo, a wstanę pijany."


Wróć mi serce, Jadwigo, wróć mi, prze Boga,

A nie bądź przeciwko mnie tak barzo sroga,

Bo po prawdzie z samego serca krom ciała

Nie baczę, żebyś jaki pożytek miała;

A ja trudno mam być żyw, jeśliże muszę

Stracić lepszą część siebie, a owszem, duszę.

Przeto uczyń tak dobrze: albo wróć moje,

Albo mi na to miejsce daj serce swoje!