Pan sobie kazał przywieść białogłowę,

Aby z nią mógł mieć tajemną rozmowe.

Czekawszy chłopca dobrze długą chwilę,

Tak zeby drugi uszedł był i milę,

Pojźrzy pod okno, a ci sobie radzi!

I r""zecze z góry do onej czeladzi:

"Po diable, synku, folgujesz tej paniej:

Jam kazał przywieść, a ty jedziesz na niej".


Gościu, siadź pod mym liściem, a odpocznij sobie! 

Nie dojdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie, 

Choć się najwysszej wzbije, a proste promienie 

Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie. 

Tu zawżdy chłodne wiatry z pola zawiewają, 

Tu słowicy, tu szpacy wdzięcznie narzekają. 

Z mego wonnego kwiatu pracowite pszczoły 

Biorą miód, który potem szlachci pańskie stoły. 

A ja swym cichym szeptem sprawić umiem snadnie. 

Że człowiekowi łacno słodki sen przypadnie. 

Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mie pan tak kładzie 

Jako szczep najpłodniejszy w hesperyskim sadzie.