Nie dbają moje papiery 

   O przeważne bohatery; 

Nic u nich Mars, chocia srogi, 

   I Achilles prędkonogi, 

Ale śmiechy, ale żarty 

   Zwykły zbierać moje karty. 

Pieśni, tańce i biesiady 

   Schadzają się do nich rady. 

Statek tych czasów nie płaci, 

   Pracą człowiek próżno traci. 

Przy fraszkach mi wżdy naleją, 

   A to wniwecz, co się śmieją.




Wszytki płacze, wszytki łzy Heraklitowe

I lamenty, i skargi Symonidowe,

Wszytki troski na świecie, wszytki wzdychania

I żale, i frasunki, i rąk łamania,

Wszytki a wszytki zaraz się w dom mój noście,

A mnie płakać mej wdzięcznej dziewki pomożcie;

Z którą mnie niepobożna śmierć rozdzielila,

I wszytkich moich pociech nagle zbawiła.

Tak więc smok, upatrzywszy gniazdo kryjome,

Słowiczki liche zbiera, a swe łakome

Gardło pasie; tymczasem matka szczebiece

Uboga, a na zbójce coraz się miece;

Próżno: bo i na same okrutnik zmierza,

A ta nieboga ledwie umyka pierza.

Próżno płakać, podobno drudzy rzeczecie?

Cóż, prze Bóg żywy, nie jest próżno na świecie?

Wszytko próżno; macamy, gdzie miękcej w rzeczy,

A ono wszędy ciśnie: blad wiek człowieczy!

Nie wiem, co lżej: czy w smutku jawnie żałować,

Czyli się z przyrodzeniem gwałtem mocować?