Szlachetne płótno, na którym leżało

Owo tak piękne w oczu moich ciało,

Przecz tego smutny u Fortuny sobie

Zjednać nie mogę, aby głowie obie

Pospołu na tym wdzięcznym mchu leżały.

A zobopólnych rozmów używały?

Więcej nie śmiem rzec, bo i tak się boję,

Że z tych słów Zazdrość myśl rozumie moję


"Nasz dobry doktor spać się od nas bierze, 

Ani chce z nami doczekać wieczerze." 

"Dajcie mu pokój! najdziem go w pościeli, 

A sami przedsie bywajmy weseli!" 

"Już po wieczerzy, pójdzmy do Hiszpana!" 

"Ba, wiere, pódzmy, ale nie bez dzbana." 

"Puszczaj, doktorze, towarzyszu miły!" 

Doktor nie puścił, ale drzwi puściły. 

"Jedna nie wadzi, daj ci Boże zdrowie!" 

"By tylko jedna!" - doktor na to powie. 

Od jednej przyszło aż więc do dziewiąci, 

A doktorowi mózg się we łbie mąci. 

"Trudny - powiada - mój rząd z tymi pany: 

Szedłem spać trzeźwo, a wstanę pijany."