Gościu, siadź pod mym liściem, a odpocznij sobie! 

Nie dojdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie, 

Choć się najwysszej wzbije, a proste promienie 

Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie. 

Tu zawżdy chłodne wiatry z pola zawiewają, 

Tu słowicy, tu szpacy wdzięcznie narzekają. 

Z mego wonnego kwiatu pracowite pszczoły 

Biorą miód, który potem szlachci pańskie stoły. 

A ja swym cichym szeptem sprawić umiem snadnie. 

Że człowiekowi łacno słodki sen przypadnie. 

Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mie pan tak kładzie 

Jako szczep najpłodniejszy w hesperyskim sadzie.


Panny, które na wielkim Parnazie mieszkacie,

A ippokreńską rosą włosy swe maczacie,

Jeslim się wam zachował jako żyw statecznie,

Ani mam wolej z wami rozłączyć się wiecznie;

Jesli królom nie zajźrzę pereł ani złota,

A milsza mi daleko niż pieniądze cnota;

Jesli nie chcę, żebyście komu pochlebiały

Albo na mię u ludzi niewdzięcznych żebrały: 

Proszę, niech ze mną za raz me rymy nie giną,

Ale kiedy ja umrę, ony niechaj słyną!