Z żalem i z płaczem, acz za twe nie stoi, 

   Mój dobry Kosie, towarzysze twoi 

W ten grób twe ciało umarłe włożyli, 

   Którzy weseli wczora z tobą byli. 

Śmierć za człowiekiem na wszelki czas chodzi; 

   Niech zdrowie, niech nas młodość nie uwodzi, 

Bo ani wzwiemy, kiedy wsiadać każą, 

   A tam ani płacz, ani dary ważą.


"Nasz dobry doktor spać się od nas bierze, 

Ani chce z nami doczekać wieczerze." 

"Dajcie mu pokój! najdziem go w pościeli, 

A sami przedsie bywajmy weseli!" 

"Już po wieczerzy, pójdzmy do Hiszpana!" 

"Ba, wiere, pódzmy, ale nie bez dzbana." 

"Puszczaj, doktorze, towarzyszu miły!" 

Doktor nie puścił, ale drzwi puściły. 

"Jedna nie wadzi, daj ci Boże zdrowie!" 

"By tylko jedna!" - doktor na to powie. 

Od jednej przyszło aż więc do dziewiąci, 

A doktorowi mózg się we łbie mąci. 

"Trudny - powiada - mój rząd z tymi pany: 

Szedłem spać trzeźwo, a wstanę pijany."