Kochanowski Jan

• Człowiek Boże igrzysko
• Do dziewki
• Do Gościa
• Do gościa(II)
• Do gór i lasów
• Do Hanny
• Do Jadwigi
• Do Jakuba
• Do Jósta
• Do Magdaleny
• Do Mikołaja Firleja
• Do miłości
• Do paniej
• Do paniej(I)
• Do paniej(II)
• Do Pawła
• Do Walka
• Epitafium Hannie Kochanowskiej
• Epitafium Kosowi
• Epitaf[ijum] Kry[sztofowi] Sien[ieńskiemu]
• Ku muzom
• Lament I
• Na Barbarę
• Na dom w Czarnolesie
• Na fraszki
• Na grzebień
• Na hardego
• Na Konrata
• Na lipę
• Na nabożną
• Na nieodpowiednią
• Na niesławną
• Na pieszczone ziemiany
• Na poduszke
• Na starą
• Na swoje księgi
• Na utratne
• Na zdrowie
• O chłopcu
• O chmielu
• O dobrym panie
• O doktorze Hiszpanie
• O gospodyniej
• O Hannie

Matko skrzydlatych Miłości,

Szafarko trosk i radości,

Wsiądź na swój wóz uzłocony,

Białym łabęciom zwierzony!

Puść się z nieba w snadnym biegu.

A staw się na wiślnym brzegu,

Gdzie ku twej cci ołtarz nowy

Stawię swą ręką darnowy.

Nie dam ci krwawej ofiary,

Bo co mają srogie dary

U boginiej dobrotliwej

Czynić i światu życzliwej?

Ale dam kadzidło wonne,

Które nam kraje postronne

Posyłają; dam i śliczne

Zioła w swych barwach rozliczne.

Masz fijołki, masz leliją.

Masz majeran i szałwiją,

Masz wdzięczny swój kwiat różany,

To biały, a to rumiany.

Tym cię błagam, o królowa

Bogatego Cypru, owa

Abo różne serca zgodzisz,

Abo i mnie wyswobodzisz.

Ale raczej nas oboje

Wzów pod złote jarzmo swoje;

W którym niechaj ci służywa,

Póki ja i ona żywa.

Przyzwól, o matko Miłości,

Szafarko trosk i radości!

Tak po świecie niechaj wszędzie

Twoja władza wieczna będzie!

• Człowiek Boże igrzysko
• Do dziewki
• Do Gościa
• Do gościa(II)
• Do gór i lasów
• Do Hanny
• Do Jadwigi
• Do Jakuba
• Do Jósta
• Do Magdaleny
• Do Mikołaja Firleja
• Do miłości
• Do paniej
• Do paniej(I)
• Do paniej(II)
• Do Pawła
• Do Walka
• Epitafium Hannie Kochanowskiej
• Epitafium Kosowi
• Epitaf[ijum] Kry[sztofowi] Sien[ieńskiemu]
• Ku muzom
• Lament I
• Na Barbarę
• Na dom w Czarnolesie
• Na fraszki
• Na grzebień
• Na hardego
• Na Konrata
• Na lipę
• Na nabożną
• Na nieodpowiednią
• Na niesławną
• Na pieszczone ziemiany
• Na poduszke
• Na starą
• Na swoje księgi
• Na utratne
• Na zdrowie
• O chłopcu
• O chmielu
• O dobrym panie
• O doktorze Hiszpanie
• O gospodyniej
• O Hannie

Panie, to moja praca, a zdarzenie Twoje; 

Raczyż błogosławieństwo dać do końca swoje! 

Inszy niechaj pałace marmorowe mają 

I szczerym złotogłowem ściany obijaja, 

Ja, Panie, niechaj mieszkam w tym gnieździe 

ojczystym, 

A Ty mie zdrowiem opatrz i sumnieniem czystym, 

Pożywieniem ucciwym, ludzką życzliwością, 

Obyczajami znośnymi, nieprzykrą starością.

• Człowiek Boże igrzysko
• Do dziewki
• Do Gościa
• Do gościa(II)
• Do gór i lasów
• Do Hanny
• Do Jadwigi
• Do Jakuba
• Do Jósta
• Do Magdaleny
• Do Mikołaja Firleja
• Do miłości
• Do paniej
• Do paniej(I)
• Do paniej(II)
• Do Pawła
• Do Walka
• Epitafium Hannie Kochanowskiej
• Epitafium Kosowi
• Epitaf[ijum] Kry[sztofowi] Sien[ieńskiemu]
• Ku muzom
• Lament I
• Na Barbarę
• Na dom w Czarnolesie
• Na fraszki
• Na grzebień
• Na hardego
• Na Konrata
• Na lipę
• Na nabożną
• Na nieodpowiednią
• Na niesławną
• Na pieszczone ziemiany
• Na poduszke
• Na starą
• Na swoje księgi
• Na utratne
• Na zdrowie
• O chłopcu
• O chmielu
• O dobrym panie
• O doktorze Hiszpanie
• O gospodyniej
• O Hannie

Teraz by ze mną zygrywać się chciała, 

   Kiedyś, niebogo, sobie podstarzała. 

Daj pokój, prze Bóg! Sama baczysz snadnie, 

   Że nic po cierniu, kiedy róża spadnie.