Wróć mi serce, Jadwigo, wróć mi, prze Boga,

A nie bądź przeciwko mnie tak barzo sroga,

Bo po prawdzie z samego serca krom ciała

Nie baczę, żebyś jaki pożytek miała;

A ja trudno mam być żyw, jeśliże muszę

Stracić lepszą część siebie, a owszem, duszę.

Przeto uczyń tak dobrze: albo wróć moje,

Albo mi na to miejsce daj serce swoje!


Gościu, siadź pod mym liściem, a odpocznij sobie! 

Nie dojdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie, 

Choć się najwysszej wzbije, a proste promienie 

Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie. 

Tu zawżdy chłodne wiatry z pola zawiewają, 

Tu słowicy, tu szpacy wdzięcznie narzekają. 

Z mego wonnego kwiatu pracowite pszczoły 

Biorą miód, który potem szlachci pańskie stoły. 

A ja swym cichym szeptem sprawić umiem snadnie. 

Że człowiekowi łacno słodki sen przypadnie. 

Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mie pan tak kładzie 

Jako szczep najpłodniejszy w hesperyskim sadzie.