Wróć mi serce, Jadwigo, wróć mi, prze Boga,

A nie bądź przeciwko mnie tak barzo sroga,

Bo po prawdzie z samego serca krom ciała

Nie baczę, żebyś jaki pożytek miała;

A ja trudno mam być żyw, jeśliże muszę

Stracić lepszą część siebie, a owszem, duszę.

Przeto uczyń tak dobrze: albo wróć moje,

Albo mi na to miejsce daj serce swoje!


Wszytki płacze, wszytki łzy Heraklitowe

I lamenty, i skargi Symonidowe,

Wszytki troski na świecie, wszytki wzdychania

I żale, i frasunki, i rąk łamania,

Wszytki a wszytki zaraz się w dom mój noście,

A mnie płakać mej wdzięcznej dziewki pomożcie;

Z którą mnie niepobożna śmierć rozdzielila,

I wszytkich moich pociech nagle zbawiła.

Tak więc smok, upatrzywszy gniazdo kryjome,

Słowiczki liche zbiera, a swe łakome

Gardło pasie; tymczasem matka szczebiece

Uboga, a na zbójce coraz się miece;

Próżno: bo i na same okrutnik zmierza,

A ta nieboga ledwie umyka pierza.

Próżno płakać, podobno drudzy rzeczecie?

Cóż, prze Bóg żywy, nie jest próżno na świecie?

Wszytko próżno; macamy, gdzie miękcej w rzeczy,

A ono wszędy ciśnie: blad wiek człowieczy!

Nie wiem, co lżej: czy w smutku jawnie żałować,

Czyli się z przyrodzeniem gwałtem mocować?