Wysokie góry i odziane lasy! 

Jako rad na was patrzę, a swe czasy 

Młodze wspominam, które tu zostały, 

Kiedy na statek człowiek mało dbały. 

Gdziem potym nie był? Czegom nie skosztował? 

Jażem przez morze głębokie żeglował, 

Jażem Francuzy, ja Niemce, ja Włochy, 

Jażem nawiedził Sybilline lochy. 

Dziś żak spokojny, jutro przypasany 

Do miecza rycerz; dziś między dworzany 

W pańskim pałacu, jutro zasie cichy 

Ksiądź w kapitule, tylko że nie z mnichy 

W szarej kapicy a z dwojakim płatem; 

I to czemu nic, jeśliże opatem? 

Taki był Proteus, mieniąc się to w smoka, 

To w deszcz, to w ogień, to w barwe obłoka. 

Dalej co będzie? Srebrne w głowie nici, 

A ja z tym trzymam, kto co w czas uchwyci.


Panny, które na wielkim Parnazie mieszkacie,

A ippokreńską rosą włosy swe maczacie,

Jeslim się wam zachował jako żyw statecznie,

Ani mam wolej z wami rozłączyć się wiecznie;

Jesli królom nie zajźrzę pereł ani złota,

A milsza mi daleko niż pieniądze cnota;

Jesli nie chcę, żebyście komu pochlebiały

Albo na mię u ludzi niewdzięcznych żebrały: 

Proszę, niech ze mną za raz me rymy nie giną,

Ale kiedy ja umrę, ony niechaj słyną!