Wysokie góry i odziane lasy! 

Jako rad na was patrzę, a swe czasy 

Młodze wspominam, które tu zostały, 

Kiedy na statek człowiek mało dbały. 

Gdziem potym nie był? Czegom nie skosztował? 

Jażem przez morze głębokie żeglował, 

Jażem Francuzy, ja Niemce, ja Włochy, 

Jażem nawiedził Sybilline lochy. 

Dziś żak spokojny, jutro przypasany 

Do miecza rycerz; dziś między dworzany 

W pańskim pałacu, jutro zasie cichy 

Ksiądź w kapitule, tylko że nie z mnichy 

W szarej kapicy a z dwojakim płatem; 

I to czemu nic, jeśliże opatem? 

Taki był Proteus, mieniąc się to w smoka, 

To w deszcz, to w ogień, to w barwe obłoka. 

Dalej co będzie? Srebrne w głowie nici, 

A ja z tym trzymam, kto co w czas uchwyci.


Wróć mi serce, Jadwigo, wróć mi, prze Boga,

A nie bądź przeciwko mnie tak barzo sroga,

Bo po prawdzie z samego serca krom ciała

Nie baczę, żebyś jaki pożytek miała;

A ja trudno mam być żyw, jeśliże muszę

Stracić lepszą część siebie, a owszem, duszę.

Przeto uczyń tak dobrze: albo wróć moje,

Albo mi na to miejsce daj serce swoje!