Nie uciekaj przede mną, dziewko urodziwa,

Z twoją rumianą twarzą moja broda siwa

Zgodzi się znamienicie; patrz, gdy wieniec wiją,

Że pospolicie sadzą przy różej leliją.

Nie uciekaj przede mną, dziewko urodziwa,

Serceć jeszcze niestare, chocia broda siwa;

Choć u mnie broda siwa, jeszczem niezganiony,

Czosnek ma głowę białą, a ogon zielony.

Nie uciekaj, ma rada; wszak wiesz: im kot starszy,

Tym, pospolicie mówią, ogon jego twardszy;

I dąb, choć mieścy przeschnie, choć list na nim płowy,

Przedsię stoi potężnie, bo ma korzeń zdrowy.


Panie, to moja praca, a zdarzenie Twoje; 

Raczyż błogosławieństwo dać do końca swoje! 

Inszy niechaj pałace marmorowe mają 

I szczerym złotogłowem ściany obijaja, 

Ja, Panie, niechaj mieszkam w tym gnieździe 

ojczystym, 

A Ty mie zdrowiem opatrz i sumnieniem czystym, 

Pożywieniem ucciwym, ludzką życzliwością, 

Obyczajami znośnymi, nieprzykrą starością.